Demos-i sapo kishte lëvizur në një qytet të ri me familjen e tij. Ai ndihej i vetmuar dhe nuk njihte askënd. Një ditë, teksa po luante në park, pa një djalë me flokë të verdhë dhe sy të kaltër, që po hidhte një top në ajër. Përshëndetje, unë quhem Demos. Jam i ri këtu, tha Demos duke iu afruar djalit. Përshëndetje Demos! Unë quhem Leo. Çfarë të pëlqen të bësh? pyeti Leo me një buzëqeshje. Më pëlqen të luaj futboll dhe të mësoj gjëra të reja. A ty? pyeti Demos. Më pëlqen të luaj basketboll dhe të vizatoj. A e di se vizatimi është një formë e artit dhe mund të na ndihmojë të shprehemi në mënyra të ndryshme? tha Leo. Po, e di! Në shkollën time të vjetër, kisha një mësues që më mësoi se si të vizatoj dhe të përdor ngjyrat në mënyra të ndryshme. A e di se ngjyrat e primare janë e kuqe, e verdhë dhe blu? pyeti Demos. Po, i njoh! Dhe nga përzierja e tyre mund të krijojmë shumë ngjyra të tjera. Për shembull, nëse përziejmë e kuqe dhe e verdhë, krijojmë portokalli! tha Leo. Në atë moment, topi i Leo-s fluturoi lart dhe u ndal në një pemë të lartë. Demos-i dhe Leo-t u desh të përdornin njohuritë e tyre të shkencës për të gjetur një mënyrë për ta marrë topin. Ata përdorën një degë të gjatë dhe një litar për ta tërhequr topin nga pema. Hurra! Ia arritëm! tha Leo. Po, dhe mësonim edhe për fizikën dhe përdorimin e mjeteve të thjeshta për të zgjidhur problemet! shtoi Demos. Të dy djemtë u bënë shpejt miq të mirë dhe vendosën të vazhdonin aventuret e tyre së bashku, duke eksploruar qytetin dhe duke mësuar gjëra të reja çdo ditë.

Demos-i dhe Leo ishin bërë shpejt miq të mirë. Ata luanin së bashku çdo ditë, ndanin ëmbëlsirat dhe treguan histori qesharake. Por një ditë, Leo filloi ta shmangë Demos-in. "Leo, çfarë ka ndodhur? Pse më shmang?" pyeti Demos-i, i trishtuar. "Nuk di, Demos. Më duket që ti më ke lënë në baltë në lojën tonë të fundit" u përgjigj Leo, duke parë përposhtë. Demos-i nuk e kuptonte se çfarë kishte ndodhur. Ai mendoi se ndoshta kishte bërë diçka të keqe pa e kuptuar. Ai vendosi të zbulojë se çfarë kishte ndodhur. Në atë kohë, një zog i vogël fluturoi deri tek ata. "Për çfarë po flisni, miq?" pyeti ai. Demos-i i tregoi zogut të vogël se si Leo kishte filluar ta shmangte. Zogu i vogël dëgjoi me kujdes dhe pastaj tha: "Disa herë, problemet mes miqve mund të zgjidhen me një bisedë të sinqertë. Pse nuk provoni ta flisni së bashku dhe të zgjidhni problemin?" Demos-i dhe Leo u panë dhe vendosën ta dëgjojnë këshillën e zogut të vogël. Ata folën së bashku dhe zbuluan se keqkuptimi kishte ardhur nga një lojë e keqe. "Kam harruar që ti ishe afër! Më vjen keq" tha Demos-i. "Po as unë nuk isha i mirë në atë kohë. Më vjen keq që të shmanga" u përgjigj Leo. Ata u përqafën dhe u bënë sërish miq të mirë. Që nga ai ditë, ata vendosën të komunikojnë gjithmonë së bashku kur të kenë probleme. Dhe ata jetuan të lumtur përherë.

Demos-i ecte i trishtuar nëpër oborrin e shkollës. Ai dhe Leo-ja nuk po flinin më me njëri-tjetrin. Demos-i donte shumë ta rikthente miqësinë e tyre. Ai takoi z. Mësuesin e shkollës, i cili po lexonte një libër nën hijen e një peme. "Për çfarë po mendon, Demos?" e pyeti ai. Demos-i i tregoi gjithçka z. Mësuesit. Ai po ndihej shumë keq që nuk ishte më mik me Leo-n. Z. Mësuesi dëgjoi me kujdes dhe pastaj tha: "Demos, ndonjëherë miqësitë testohen, por është e rëndësishme të flasim dhe të zgjidhim problemet së bashku." Demos-i e shikoi z. Mësuesin me sy të mëdhenj. Ai nuk e kishte menduar kurrë kështu. "Faleminderit, zotëri," tha ai. "Unë do të përpiqem ta zgjidh këtë gjë." Z. Mësuesi buzëqeshi. "Përpiqu të përdorësh matematikën për të gjetur zgjidhjen," këshilloi ai. "Për shembull, mund të bësh një grafik për të parë se sa kohë keni qenë miq dhe sa kohë keni kaluar duke mos folur me njëri-tjetrin." Demos-i mori një copë letër dhe filloi të vizatojë. Ai bëri një grafik me numrat e ditëve dhe orëve që ai dhe Leo-ja kishin kaluar së bashku dhe veç e veç. Kur e mbaroi, ai pa se sa shumë kohë kishte humbur pa folur me mikun e tij. Në atë moment, Demos-i mori një ide. Ai do të përdorte artin për të krijuar një pikturë që do t'i tregonte Leo-s sa shumë e vlerësonte miqësinë e tyre. Ai nxori ngjyrat dhe filloi të pikturonte. Kur mbaroi pikturën, Demos-i shkoi te dritarja e klasës së Leo-s dhe e thirri atë. Leo-ja doli dhe pa pikturën. Sytë e tij u zmadhuan nga habia. "Demos, kjo është e mrekullueshme!" tha ai. Demos-i buzëqeshi. "Faleminderit, Leo," tha ai. "Unë dua të jem përsëri mik me ty." Leo-ja buzëqeshi gjithashtu. "Unë dua të njëjtën gjë, Demos," tha ai. Në atë moment, miqësia e tyre u rikthye më e fortë se kurrë. Demos-i mësoi se komunikimi dhe përpjekja për të gjetur zgjidhje ishin çelësi për të mbajtur miqësitë të forta.

Demos-i dhe Leo ishin ulur nën një pemë të madhe në park, duke parë njëri-tjetrin me fytyra të trishtuara. Ata kishin pasur një keqkuptim të madh dhe nuk flisnin me njëri-tjetrin prej disa ditësh. "M'i vjen keq, Demos," tha Leo, duke ulur kokën. "Ti ishe në të drejtë." Demos-i buzëqeshi dhe i vuri dorën në supin e Leo. "Nuk ka gjë, Leo," tha ai. "Unë jam i lumtur që jemi përsëri miq." Ata të dy u ngrinë dhe filluan të ecin nëpër park, duke biseduar dhe duke qeshur së bashku. Në këtë kohë, vunë re një grup fëmijësh që po përpiqeshin të ndërtonin një urë me blloqe. "Shikoni," tha Demos-i, "ata po përdorin parimet e fizikës për të ndërtuar atë urë!" Leo u përkul për të parë më mirë. "Po, ata po përdorin konceptin e ekuilibrit dhe të stabilitetit," tha ai. Demos-i dhe Leo u afruan dhe filluan të ndihmojnë fëmijët të ndërtonin urën. Ndërsa punonin, ata mësonin dhe mësojnë rreth këndëve, formave dhe parimeve të fizikës. Kur mbaruan së ndërtuari urën, fëmijët brohoritën dhe u gëzuan. Demos-i dhe Leo u shikuan dhe buzëqeshën. "Miqësia është si ajo ura," tha Demos-i. "Ajo na lidh dhe na bën të fortë." Leo pohoi. "Po, dhe ne duhet ta vlerësojmë dhe ta ruajmë atë."